نویسنده : مهرشاد - ساعت ۱٢:٢٧ u200eب.ظ روز دوشنبه ٩ دی ۱۳٩٢ xa0xa0 خدایا xa0xa0 کوچک است .نمیداند . نمیتواند . xa0xa0 منِ پدر دستانم گره خورده است . پایم شکسته است . xa0xa0 در چشمانش نگاه کن . دستش را بگیر . پا به پایش شو . xa0xa0 فریاد درون گلوی خسته ام شکسته است

   پیشتر تصور بر این بود که تو ماه منی و من زمین تو ام    وتو به واسطه ی من ماه گشته ای    .....    اما امروز اثبات شده است که تو خورشیدی و من باز همان زمینم     که ازتونور میگیرم و به دور تو میگردم .    خورشید من باز سال دیگری آمد وباز هم در مدار تو ، سالی نورا آغاز     میکنیم .                    ...

     ممنون که .....     .     .     .     واینکه     این روزها تو با من عاشقانه میخندی

دام صیاد آنطور که میگفتند خطرناک نبود ... نمیدانم .... یا تور،گره ی کور نداشت  یا من در راه رفتن استوارنبودم.

   دلم که میگیرد    چشمان سیاهت را قاب میکنم    و ساعتها به نظاره مینشینم    دستان گرمت را به دست میگیرم    وبا تو در باران قدم میزنم.                                                رد قلم : مهرشاد

   چه زیباست شکستن غرور آسمان    آنگاه که جلوی زمین زانو میزند    وبا چشمان خیس بغضش را خالی میکند .    پس بیایید برای شکستن این غرور دست به دعا برداریم .    خداوندا اشک آسمان را ازما نگیر...                                                       رد قلم : مهرشاد

   پاک میکنم دیوارسفید قلبم را    واز نو می نویسم نانوشته هایم را    ...    ....    خاطرات التماس ازپنجره..    خاطرات همدردی با ابر ...    خاطرات ناله های مادرانه ...    خاطرات نفسهای بی رمق ...    خاطرات ...    چه کنم    با اینکه نانوشته است ، پاک نمیشود .

    بت چشمانت چنان مرا به کفرکشانده است     که دیگردلم توان به دست گرفتن تبر برای شکستنش راندارد..                                                                                   ردقلم : مهرشاد

      به نسیم گفتــم بنویس ,گفت بهشت     گفتم که خدا لایق نامش چه نوشت؟     گفتا چوزحق ســـایه بیفتـــد به زمین     نامش چو غـــــزل بـــهار زیبا بنوشت                                                                          ردقلم : مهرشاد      بهـــار نو پیشکش قلوبتان

   دل من تنگ شده  . . . . . . . .    . . . . . . . . . .    گل من میدانی ؟    که دوباره باتو ، یک قرار چشمی ، به نشان اینکه    منتظر می مانم . .. . . . . .  می آیی ؟    وتو با عشوه ی ابرو ، مردمکهای چشم    می آیـــم ، تابه کی منتـظـــر می مانی؟    سرمن پایین است ،چون هوایم ابریست    بازهم آوایت . . ...

  ای عمر عجب میگذری      صبرکن ...   آینده راخوب می بینم .     فاصله ی حال و گذشته ام زیاد شد ..                                                                  ردقلم : مهرشاد مرادی